Medicare w 50 – Początki i ewolucja AD 3

Zmieniło się to w 1972 roku, kiedy Kongres przedłużył uprawnienie Medicare do osób w wieku poniżej 65 lat, które zakwalifikowały się do świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego (z dwuletnim okresem oczekiwania) lub które cierpiały na schyłkową niewydolność nerek. Dodatki te obejmowały dwie grupy osób, które miały trudności ze znalezieniem prywatnego ubezpieczenia i były narażone na bardzo wysokie koszty opieki zdrowotnej. W 2013 r. 8,8 mln z 52,3 mln beneficjentów programu Medicare było w wieku poniżej 65 lat i było niepełnosprawnych13 Rozszerzone korzyści
Luki w pierwotnych korzyściach Medicare generowały wysiłki na rzecz wzbogacenia swojego pakietu świadczeń. W 1988 r. Prezydent Ronald Reagan z sukcesem sfinansował Medicare Catastrophic Coverage Act , która zwiększyła zasięg leków na receptę i ograniczyła wydatki na wydatki. W dramatycznym odwróceniu Kongres uchylił ustawę w 1989 r. Z powodu sprzeciwu wobec podwyżek składek Medicare wymaganych do sfinansowania tych nowych świadczeń.
W 2003 r. Prezydent George W. Bush zdecydowanie opowiedział się za ubezpieczeniem leków na receptę, które przeszło Kongres w ramach Aktualizacji Medicare z 2003 r. (MMA). Ta nowa oferta leków (w ramach nowej części D Medicare) odzwierciedla preferencje konserwatystów, że prywatne plany mają większą rolę w zapewnianiu świadczeń Medicare. MMA udostępnił świadczenie na receptę, na zasadzie dobrowolności, wyłącznie z prywatnych planów, z premią wypłacaną bezpośrednio na rzecz planu. W 2013 r. 39,1 mln beneficjentów Medicare zarejestrowało się w planie Medicare dotyczącego leków na receptę.13 Inni beneficjenci mają podobne ubezpieczenie na receptę z innych źródeł, w tym z planów opieki zdrowotnej w zakresie Medicaid i emerytów, ale szacunkowo 12% nadal nie ma takiego ubezpieczenia .15
Chociaż ACA wypełniła pewne pozostałe luki w świadczeniach Medicare, program nadal ma znaczne ograniczenia zasięgu. Aby uchronić się przed pozostałymi lukami w pokryciu, 90% beneficjentów Medicare posiada dodatkowe ubezpieczenie za pośrednictwem Medicaid lub prywatnych planów Medigap.
Wysiłki zmierzające do kontroli kosztów poprzez reformę płatności
Wydatki na beneficjenta Medicare wzrosły z 385 USD w 1970 r. Do 12 210 USD w 2013 r. Łączne wydatki wzrosły z 0,7% produktu krajowego brutto (PKB) w 1970 r. Do 3,5% obecnie13. Te szybko rosnące koszty były motywacją wielu najbardziej energicznych i innowacyjnych reformy programu, począwszy od zmian w płatności dostawcy.
Pierwotne metody płatności oferowane przez Medicare nie miały żadnej zachęty do kontrolowania kosztów. Im więcej lekarzy pobierają opłaty, a szpitale są wydawane, tym więcej otrzymują wynagrodzenie. Już w 1967 r. Kongres zatwierdził projekty demonstracyjne, aby przetestować alternatywy dla retrospektywnego zwrotu kosztów szpitalom. Eksperymenty te ostatecznie doprowadziły w 1983 roku do dobrze znanego Medicare Prospective Payment System (PPS), który płaci szpitale na podstawie grup związanych z diagnozą (DRG). PPS zmieniła płatność Medicare z retrospektywnego zwrotu kosztów na potencjalną płatność i ustanowiła pobyt szpitalny jako jednostkę płatności. Wykorzystanie DRG następnie rozprzestrzeniło się nie tylko na wielu prywatnych płatników w Stanach Zjednoczonych, ale także w wielu innych krajach.16,17
W 1989 r. Kongres zreformował system płatności lekarzy, zastępując zwrot rozsądnych i zwyczajowych opłat harmonogramem opłat dla lekarzy uzyskanym z opartej na zasobach skali względnej wartości (RBRVS), która została zaprojektowana w celu odzwierciedlenia zasobów wymaganych do wykonania każdego z tysięcy poszczególnych usług. RBRVS miał częściowo na celu korektę postrzeganej nadwyżki rekompensaty w odniesieniu do usług kognitywnych, ale wdrażanie programu zostało skrytykowane jako kontynuacja faworyzowania specjalistycznych usług w stosunku do opieki podstawowej.18 Niemniej jednak RBRVS był szeroko stosowany przez innych płatników, albo bezpośrednio, aby ustalić opłaty lekarza lub jako punkt odniesienia przy negocjowaniu płatności.19
Szczególnie kontrowersyjnym aspektem systemu Medicare dla płacących lekarzy jest stosowanie formuły stopy wzrostu zrównoważonego (SGR). Zaniepokojeni możliwością zwiększenia wolumenu i intensywności usług w celu zwiększenia wydatków, gdy opłaty lekarzy były ograniczone, Kongres uchwalił mechanizm obniżania opłat, jeśli wydatki na opiekę medyczną na usługi lekarzy przekraczają ogólny cel. Formuła SGR co roku nakładała obowiązek obniżenia opłat za leczenie lekarzy, ale Kongres konsekwentnie odkładał obniżki płatności lekarzy ze względu na obawy o dostęp beneficjentów do opieki20. Istnieje już ponadpartyjne porozumienie, że system SGR powinien zostać uchylony, ale Kongres. musi jeszcze uzgodnić, jak zapłacić za przewidywane koszty zrobienia tego.
Wybór, konkurencja i prywatne plany
W całej historii Medicare niektórzy obserwatorzy stwierdzili, że prywatne plany są z natury bard
[więcej w: laryngolog, urolog, stomatologia Kraków ]
[hasła pokrewne: desderman, rtg zęba cena, hipotermia terapeutyczna ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.